بيمارى بدن است ، و از آن بدتر بيمارى قلب است . بدانيد كه تقواى قلب دليل صحت بدن خواهد بود ( منظور امام از بيمارى قلب فساد اخلاق و انحراف عقيده است ) ( 771 . ) 389 كسى كه عملش او را عقب اندازد نسبش او را پيش نخواهد برد . و در روايت ديگرى آمده : آن كس كه ارزشهاى شخصى ندارد ارزش پدران و نياكان او را سود نخواهد داد . ( 772 . ) 390 انسان مؤمن ساعات زندگى خود را به سه بخش تقسيم مىكند : قسمتى را صرف مناجات با پروردگارش مىنمايد ، قسمت ديگرى را در طريق اصلاح معاش و زندگيش به كار مىگيرد و قسمت سوم براى بهره‌گيرى از لذتهاى حلال و دلپسند . و براى شخص عاقل درست نيست كه حركتش جز در يكى از اين سه جهت باشد : براى اصلاح امور زندگى ، يا در راه آخرت و يا در لذت غير حرام . ( 773 . ) 391 - در دنيا زاهد و آزاده باش تا خداوند چشم تو را نسبت به عيوب آن بينا سازد و غافل مباش كه مراقب تواند . ( 774 . ) 392 - سخن بگوئيد تا شناخته شويد ، چرا كه انسان در زير زبان خود پنهان است . 393 - از دنيا همان قدر بگير كه به تو مىرسد و آنچه از تو روگردانده بدنبالش مشتاب و اگر چنين نمىكنى لا اقل تلاش معقولانه و مشروع كن ! 394 - چه بسيار سخنهائى كه از اعمال قدرت مؤثر تر است . 395 - به هر مقدار كه قناعت كنى كافى است . ( اين همه ترغيب امام به قناعت و زهد و بى اعتنائى به دنيا ظاهرا بخاطر اين بوده كه در آن عصر بدنبال فتوحات اسلامى و افزايش سريع در آمدها يك روح دنيا پرستى و مسابقهء در تجمل طلبى در ميان مردم پيدا شده بوده است كه منشأ انواع بدبختيهاى مردم و مردن روح آزادگى مىشده و گرنه تلاش سازنده و منطقى براى پيشرفت امور زندگى و اقتصادى هرگز ممنوع نيست )